Collins John: Altijd weer die hoge verwachtingen

Uit het oog, wellicht. Maar bepaald niet uit het hart. In de serie ‘Orde der Avonturiers’ zetten we ex-leden van FC De Avonturiers, die inmiddels hun kicksen aan de wilgen hebben gehangen, in de spotlights. Vandaag: Collins John.

Gençlik Gücü SK. Een grote kans dat je nog nooit van die club hebt gehoord. En het zit er ook dik in dat je, als je wordt gevraagd naar waar dat team vandaan komt, gokt op Turkije. In werkelijkheid is het een ploeg die speelt in de KTFF Süper Lig, één van de minst bekende hoogste divisies van Europa; die van Noord-Cyprus. Waarom we die hier benoemen? Welnu: het is één van de vele clubs op het vrij uitgebreide en vooral behoorlijk onorthodoxe palmares van Collins John. Een voetballer die in enkele jaren tijd van de Engelse Premier League naar de Azerbeidzjaanse Premyer Ligasi afdaalt; om in de jaren die volgen in nog veel minder aansprekende leagues te gaan spelen, zoals de Persian Golf Pro League, de III Liga en de USL Pro. Een, kortom, Avonturier pur sang.

In 2002 maakt de voetbalwereld voor het eerst kennis met John. De in Liberia geboren en in Nederland opgegroeide aanvaller breekt door in het vlaggenschip van FC Twente en speelt daar met dusdanig veel flair en power, dat de ene na de andere scout neerstrijkt in Enschede. John verwordt in korte tijd van talent tot fenomeen en een maand of vijftien na zijn debuut in het betaalde voetbal, maakt hij al de overstap naar Premier League-ploeg Fulham. De Londenaren tellen miljoenen neer voor John, die in het jaar waarin hij de harten van de fans op Craven Cottage verovert ook debuteert voor het Nederlands elftal. Fulham, zo weten alle al dan niet zelfbenoemde kenners dan zeker, is alleszins niet het plafond voor John.

Maar met de kennis van nu kun je zeggen: dat blijkt het wel te zijn geweest. Met als absolute hoogtepunt het seizoen 2005/2006. Premier League, 35 wedstrijden 11 goals. Fenomenale statistieken. Cijfers ook waarmee John de lat voor zich zelf onbewust en wellicht ook ongewild op ongekende hoogte legt. Hij blijkt er nooit meer aan te kunnen tippen. En na verhuurperiodes in Leicester en Watford – allebei op het één na hoogste niveau, destijds – verlaat John Engeland, waarna twee doelpuntloze seizoenen volgen op het hoogste niveau van Nederland (namens NEC) en België, met KSV Roeselare.

John heeft vanaf dat moment voortdurend een als het ware vergiftigd geschenk in zijn bagage: het feit dat iedereen in de voetballerij hem kent van zijn vele tientallen imponerende optredens in de Premier League. Krijg je als clubbaas de kans een voormalig Premier League-speler en Nederlands international aan je te binden, dan ga je daar toch op zijn minst even serieus over nadenken. En dan weet je wel hoe het gaat, bij de spelerspresentaties. Dan wordt er direct door de journalisten in de zaal naar die glorierijke seizoenen verwezen, en naar de caps in Oranje. Zie dan de verwachtingen nog maar eens waar te maken; dat valt niet mee. Je voorsprong werkt dan misschien zelfs wel zodanig, dat die je feitelijk op achterstand zet.

Kansen krijgt John in de jaren die volgen op zijn vertrek uit België voldoende. Hij gaat aan de bak in de Verenigde Staten, in Azerbeidzjan, in Iran, zelfs in Noord-Cyprus, en vervolgens op laag niveau in Engeland, waar Barnet hem een kans geeft in de vierde divisie. Spelen doet John bij veel van die clubs weinig, en scoren zelden. Het Poolse Piast Gliwice hapt nog toe, en in 2014 volgt er nog een laatste Avontuur. Bij Pittsburgh Riverhounds, in de lagere profreeksen van de Verenigde Staten, komt John tot 4 goals in 11 duels. Een prima moyenne. Maar geen aanleiding tot meer Avonturen. Het is, zo besluit John dan zelf, mooi geweest. Voetbal was mijn leven, zo vertelde John in Voetbal International. “Maar ik kon het niet meer doen zoals ik wilde. Ik had mijn snelheid verloren, ik had mijn drang verloren.” Einde verhaal.

FC De Avonturiers Sjaal

FC De Avonturiers Paspoorthoes

FC De Avonturiers Stickers

FC De Avonturiers Bierviltjes