Zo Vader, Zo Zoon: Frank en Jesper Verlaat

Woensdag 22 februari 1995. Philips Stadion, Eindhoven. Het Nederlands elftal treedt aan tegen Portugal. Guus Hiddink is onlangs aangetreden als bondscoach en laat nieuwe gezichten aan het werk. Edwin Vurens verschijnt voor het eerst aan de aftrap. Michel Kreek, op dat moment speler van Padova idem. En achterin ruimt de coach plaats in voor een centrale verdediger van AJ Auxerre. Ja, hij speelde met Ajax de Europacup II-finale tegen Lokomotive Leipzig, maar in het collectieve geheugen is hij inmiddels wat naar de achtergrond verdwenen. Frank Verlaat, rots in de branding in de League 1 en toekomstig ras-Avonturier mag Hiddink zien te overtuigen.

Helaas, het lukt Verlaat onvoldoende. Het zou bij deze ene interland blijven. Waar hij bij Oranje geen verpletterende indruk achterlaat, doet hij dat op zijn niveau wel. Eerst bij FC Lausanne-Sport waar hij heentrekt nadat een echte doorbraak bij Ajax uitblijft. Daarna bij AJ Auxerre en VfB Stuttgart. En dan? Dan staat zijn oude werkgever weer voor de deur. Verlaat gaat voor een herkansing in Amsterdam. Een onverdeeld succes wordt het niet. Verlaat overtuigt dan wederom niet in Nederland; het avontuur lonkt opnieuw. Na periodes in Oostenrijk bij FK Austria Wien en SK Sturm Graz zwaait de centrale verdediger, inmiddels al enige jaren vader van zoon Jesper, met een karrenvracht aan voetbalavonturen af. Niet direct vermoedend dat zijn zoon weleens in zijn voetsporen zou kunnen treden.

Verlaat jr. is al vroeg verknocht aan de bal. Weliswaar geboren in Zaanstad, zijn eerste stappen in clubverband zet hij bij het bescheiden FC Oberneuland. In Bremen. Juist, de stad waar vader Frank op dat moment actief is. Daarna volgen AKA AW Mödling en Sturm Graz. En dan hoor ik je denken … Exact, ook hieraan ligt een verhuizing vanwege de voetballoopbaan van vader ten grondslag. Het lot – een kind verhuist immers met zijn ouders mee als zij nieuwe oorden opzoeken – bezorgt Jesper na een periode in de Algarve twee clubs op zijn voetbal-cv die kinken als een klok: FC Ferreiras en CD Odiáxere.

En dan? Dan neemt het voetballersbestaan van de centrale verdediger – jawel, ook dat zit in de genen – in 2012 een serieuze wending. Een overstap naar de jeugdopleiding van Werder Bremen brengt zijn ontwikkeling in een stroomversnelling. Via de U17 en U19 ziet hij zich in krap die jaar tijd terug in het tweede elftal van Werder Bremen dat uitkomt in de 3. Liga. Een competitie die hij inmiddels op zijn duim kent. Drie seizoenen speelt hij er met Werder Bremen II, twee met SV Waldhof Mannheim 07. En ook met zijn huidige club 1860 Munchen speelt hij voor het tweede seizoen op rij in de 3. Liga. Tussendoor is hij met SV Sandhausen zelfs twee seizoenen actief in de 2. Bundesliga.

Pas 27 jaar en al ruim 200 wedstrijden in de benen in het Duitse voetbal: dan kun je wat. En dan heb je ook nog de nodige jaren voor je, zo bewees vader Frank. Hij gaf het goede voorbeeld en hing zijn kicksen pas aan de wilgen op zijn 37ste. Wie weet zit er nog meer in het vat. Frank gaf zijn zoon op terugwerkende kracht eerder immers al eens het goede voorbeeld. Op een februariavond in 1995.